Τσάρλι Τσάπλιν, ο σημαντικότερος ηθοποιός – σκηνοθέτης της εποχής του βωβού κινηματογράφου

Ο Τσάρλι Τσάπλιν ίσως να είναι ο γνωστότερος ηθοποιός που σκηνοθέτησε τον εαυτό του, ένας από τους πιο εμβληματικούς ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου και σίγουρα ο γνωστότερος από την εποχή του βωβού. Στη λίστα με τους μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών που έχει συντάξει το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατατάσσεται στην δέκατη θέση.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι στην τρυφερή ηλικία των πέντε ετών, όταν χρειάστηκε να αντικαταστήσει την άρρωστη μητέρα του και να πει ένα τραγούδι επί σκηνής. Γεννήθηκε στην Αγγλία το 1889 από γονείς που εμφανίζονταν σε παραστάσεις μιούζικ χολ. Ήταν μέλος ενός θεατρικού θιάσου και, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το έτος 1913, του προτάθηκε ένα συμβόλαιο από την εταιρεία Keystone για να εμφανιστεί σε κινηματογραφικές ταινίες.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν υπέγραψε και αμέσως ζήτησε από τον αδελφό του, Σιντ Τσάπλιν, να αναλάβει το ρόλο του μάνατζερ. Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του με την Keystone γύρισε τριάντα πέντε ταινίες, όπου είχε ταυτόχρονα καθήκοντα σκηνοθέτη και ηθοποιού, στις περισσότερες από τις οποίες εμφανίστηκε ως Σαρλό. Παράλληλα, αυτός ο πολυσχιδής δημιουργός έγραφε και το σενάριο και τη μουσική των ταινιών του.

Η παγκοσμίως αναγνωρίσιμη φιγούρα του Σαρλό

Η φιγούρα του Σαρλό, του καλόκαρδου αλήτη με το στενό σακάκι, το χαρακτηριστικό μουστάκι, το στρογγυλό καπέλο μπόουλερ, το μπαστουνάκι και το παράξενο βάδισμα, έγινε άμεσα αναγνωρίσιμη και έχει πλέον χαραχτεί ανεξίτηλα στο συλλογικό υποσυνείδητο των φίλων της έβδομης τέχνης.

Η καταξίωση ήλθε μέσα από ταινίες μεγάλου μήκους όπως οι Μοντέρνοι Καιροί, Ο Μεγάλος Δικτάτωρ, Τα φώτα της πόλης, Σκυλίσια ζωή, Ο κύριος Βερντού και άλλες, στις οποίες πάντα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και σκηνοθετούσε τον εαυτό του.

Πολλοί ηθοποιοί έχουν εμπνευστεί από τον τρόπο που προσέγγιζε τους ρόλους του ο Τσάρλι Τσάπλιν. Ακόμη και μετά το πέρασμα στον ομιλούντα κινηματογράφο, οι ερμηνείες του είναι εξπρεσιονιστικές και η κάμερα εστιάζει στις μοναδικές εκφράσεις του.